و چون فتح فدك به لشكر سواره و پياده نبود تمامت خاص پيغمبر گشت و اين آيت مبارك مفاد اين معنى تواند بود : وَ ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَ لا رِكابٍ وَ لكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرى فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِياءِ مِنْكُمْ وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ « 1 » . مىفرمايد : آنچه از ملك و مال كافران با پيغمبر خويش گذاشتم ، سواران و پيادگان شما تاختن نبردند و زحمت نديدند كه طلب بهره و نصيبه توانند كرد . لا جرم اين غنايم خاص خدا و رسول اوست و از بهر خويشان پيغمبر و مساكين ايشان است تا در ميان اغنيا دست به دست نرود پس همان را كه پيغمبر از غنايم بذل فرمايد ، بدست كنيد و اگر نه دست بازداريد . اين هنگام جبرئيل عليه السّلام فرود شد و در حضرت پيغمبر سلام داد و عرض كرد كه خداى مىفرمايد : حق خويشان بده و اين آيت مبارك بياورد : فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ ذلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ « 2 » چون اين فرمان برسيد كه حق خويشان را باز ده ، پيغمبر فرمود : اين خويشان كدامند ؟ عرض كرد : فاطمه عليها السّلام است ، حوائط فدك را با او گذار و حق خويش مطلب ، چه خداوند نيز حق خود با او گذاشت . و اين فدك حصارى در نشيب خيبر بود اگر چه به استوارى خيبر حصار نداشت ؛ لكن خواسته و خرماستانهايش افزون بود . لا جرم رسول خداى ، فاطمه را طلب داشت و اين آيت را بر او قرائت فرمود و اموالى را كه از فدك به دست كرده بود تسليم داد و حوائط فدك را به دو گذاشت . فاطمه عرض كرد : آنچه به فرمان خدا بهرهء من گشت با تو گذاشتم . پيغمبر فرمود : اين جمله از بهر خويشتن و فرزندان خود بدار و دانسته باش كه بعد از من اين فدك را از تو بستانند و با تو منازعت و مناجزت آغازند . اين وقت بفرمود تا صناديد صحابه را انجمن كردند و در مجلس ايشان حوائط فدك را با هر ملك و مال كه از آنجا مأخوذ داشت به تسليم فاطمه داد و وثيقه‌اى

--> ( 1 ) . سورهء حشر ، آيه 6 و 7 . ( 2 ) . سورهء روم ، آيه 38 .